Mountain Bike Plus Magazine

Za 23 juli 2011: 8e etappe Trento-Riva del Garda: MISSION COMPLETED

2011-07-26T13:00:00.000-07:00

Voor de laatste keer opstellen in het startvak in de fraaie binnenstad van Trento

De laatste etappe is meestal een soort 'showcase' maar in dit geval moeten we nog 75 km en een vervelende 2162 hoogtemeters overbruggen. Vervelend omdat we in de regen starten en we direct aan het begin al een paar klimmetjes met 18 tot 24% stijging voor de kiezen krijgen...meteen een aanslag op de nog koude spieren!

Maar gelukkig houd het na een uurtje rijden op met regenen en blijven alleen de trails nat en slipperig. Een aantal van de singletracks die we rijden komen me bekend voor omdat ik er dit voorjaar nog gereden heb maar op een of andere manier liggen ze er vandaag niet goed bij. Door de modder zijn de fraaie steenpaden maar ook de klinkertjes in de fraaie dorpjes waar we door rijden voorzien van een vette laag klei en daardoor zo glad als ijs. M'n bike schiet een paar keer ongecontroleerd onder me vandaan in de afdalingen maar ik kan er nog net op blijven zitten. Dit in tegenstelling tot vele anderen want ik zie bosjes mensen onderuit gaan, gelukkig met weinig gevolgen. Vermoeidheid en toch ook een beetje overmoed wellicht. Als ik zelf ook echt bijna een keer val, draai ik de gaskraan dicht: ik wil zonder kleerscheuren en schaafwonden op de finishfoto!

Bij de eerste verzorgingspost is het vandaag een korte Frank en Emile-ochtendshow: we geven elkaar een high-five. Woorden worden niet meer gewisseld en dat is ook niet nodig. In onze blikken is 'mutual understanding': We gaan het flikken, we gaan deze loodzware Transalp finishen!!

Hoe dichter we bij Riva komen, hoe harder de zon lijkt te gaan schijnen. We krijgen nog een paar mooie korte beklimmingen voorgeschoteld met als hoogtepunt de asfaltbeklimming naar Ranzo met de uitgehakte weg door de bergwand, met prachtig uitzicht op de Adige-vallei richting Riva.
Het einddoel komt letterlijk in zicht!

De laatste 20 kilometer is het nog even 'serieus koers' want door de harde wind ontstaan er al snel waaiers en wordt er tempo gereden richting het Gardameer. Eenmaal in Riva breekt bij iedereen de lach door op het gezicht. De laatste meters naar de finish zijn voor mij mooi maar ik mis hier toch wel m'n teammaat want iedereen komt hand in hand over de finish en zo hoort het ook eigenlijk bii de Transalp. Maar zodra ik de medaille krijg omgehangen en even later het officiële finisher-shirt aantrek, overheerst de euforie: Mission completed !!!

Project Ultra Racing is hiermee officieel ten einde maar eigenlijk neemt collega Bas de Bruin al een voorschotje op de toekomst in een sms die ik na de finish van hem krijg: "Volgend jaar dan maar samen de Trans Rockies?"....Ik moet er nu even niet aan denken als ik m'n pijnlijke ledematen voel maar ergens kriebelt het wel....

De ervaring van zo'n meerdaagse race is onvergetelijk en maakt diepe indruk. Je wordt er geen betere biker van maar wel een ander mens. Je moet soms zwaar in je reserves gaan en geestelijk en lichamelijk toch over een bepaalde drempel gaan om te kunnen finishen en die ervaring draag je de rest van je leven mee.

Riva kleurt groen na de finish van de Transalp. Iedere finisher draagt met gepaste trots het groene tricot.

Ondanks dat ik de Transalp grotendeels alleen gereden heb, is mijn prestatie bepaald geen solo-actie geweest en ik ben veel mensen dank verschuldigd want zonder hen had ik het nooit gered:

@Tosca: Nooit een moment van twijfel over de goede afloop en het feit dat je nooit hebt geklaagd over de vele trainingsuren die ik van huis was. Ti Amo!!

@JWKR: Wat een verrassing en een mentale 'boost' toen jullie in Mayrhofen en Brixen bij de finish stonden!

@ Team van der Wal: Mike en Wout, jullie waren de beste begeleiders die ik me kon wensen. Zonder jullie dagelijkse peptalks, de warme bouillon na de finish en het verzorgen van het materiaal was het een onmogelijke missie geworden. Mike: zo jammer dat je al zo snel uit de wedstrijd moest maar je rol als begeleider heb je daarna met verve vervuld!

@Mede-redacteuren Coen, Bas en Jurgen: thanks voor de mentale SMS-kicks tijdens de race en voor het gezamenlijk bedenken en uitvoeren van dit project! Het was een flinke productie en veruit de leukste van de laatste jaren. Het is een geweldige kapstok geweest voor een prachtige serie artikelen in MTB-Plus waar we samen trots op kunnen zijn en waar onze lezers hun voordeel mee (hebben) kunnen doen.

@ Fotograaf Bas Wit: Hoeveel mentale steun kun je iemand anders geven als je zelf zo graag wilt maar niet kunt? Deze finish is ook een beetje voor jou. Mijn strijd deed maar 8 dagen pijn, de jouwe helaas veel langer. Keep the faith!!

@Agnes en Edith Innerhofer: Liebe Mädels: Danke vielmals für eurere Unterstürzung, Liebe und Hilfe während dem Rennen und die Trainingscamps in Gais dieses und Letztes Jahr!

@Materiaalsponsors Shimano (XTR components, schoenen en Giro helmen),Cannondale (bikes), New Concept Biking (Pronghorn frame), Fizik (zadel), RA-company (Camelbak), Ultima (kleding) en Schwalbe (Nobby Nics + Doc Blue = geen lekke banden!): Dank voor jullie gulheid en goede spullen!

@C+M: Nooit een 'chef' gehad die zo betrokken is bij een project dat hij persoonlijk in Riva langs komt om je te feliciteren met het voltooien van je race! Dat je er toevallig in de buurt op vakantie was, doet daar niets aan af!

@Frank en Emile/Team Midlife Matties '73-BBB: dank voor jullie collegiale steun en support tijdens het dagelijkse optreden in de F&E-ochtendshow. Jullie waren een grote steun voor mij!

@iedereen die niet genoemd is maar wel weet dat hij of zij in meer of mindere mate heeft bijgedragen aan het vervullen van mijn droom. BIG THANKS!

Mission accomplished, project letterlijk achter de rug!

Vr 22 juli 2011 - 7e etappe: San Martino- Trento: when the going gets tough, the tough get going

2011-07-22T13:08:00.000-07:00

Vandaag staat er een extreem lange etappe van 125 km op het programma en die hakt erin. Het is zichtbaar en voelbaar dat bij iedereen het beste eraf is en er zijn vele kleine valpartijen door oververmoeidheid. Het is ook de dag dat je veel teams alleen maar met zijn tweeën ziet rijden en men elkaar moed inspreekt om de vele kilometers te verteren. Op een of andere manier rijd ik vrijwel de hele dag solo en bij de finish zie ik pas waarom. Het (achterste) deel van het peloton waar ik de laatste dagen in heb vertoefd heb ik vandaag op minimaal een kwartier gereden en ik ben in mijn eentje (beukend tegen de wind) toch nog flink sneller dan heel veel complete teams uit alle andere leeftijdsklassen! Maar ik ben niet snel genoeg om aan te haken bij het grote peloton middenmoters wat net te hard voor mij rijdt. Dat ik mijn 'vaste groepje' achter me laat is echter een mentale opkikker die pas na de finish komt want voor de rest van de dag is het hakken, stampen en pijn lijden. Het gaat niet meer om het fietsen, het komt nu aan op karakter en doorzettingsvermogen.

De eerste beklimmingen heb ik het zwaar want door een te korte nachtrust ben ik niet echt goed hersteld van gisteren en dat wreekt zich direct. Bij de eerste verzorging na 32 km ben ik pas rond half 12 en dat betekent met een beklimming van bijna 19 km voor de boeg dat de tijdslimiet serieus in beeld komt. Ik besluit op de lange beklimming maar weer mijn geheime wapen (de iPod) op te zetten en binnen 1,5 uur ram ik een goede 1000 hoogtemeters weg en haal alleen maar mensen in. Op de top blijkt dat ik voor de laatste 50 km ineens nog 4 uur ter beschikking heb en dat blijkt ruim voldoende. Gelukkig is het daarna vrijwel alleen afdalen tot aan finishplaats Trento maar een gemeen klimmetje vlak voor deze stad, doet wel voelen dat we vandaag diep hebben moeten gaan. Alles doet pijn, er is geen houding meer op het zadel die aangenaam voelt en het is gemeen warm in Valsugana... Met een gemiddelde van 18 km per uur haal ik op de langste etappe ook meteen mijn hoogste gemiddelde.. tja, wat wil je met afdalingen van 30 km over asfalt waar de topspeed vaak tot ruim boven de 60 per uur oploopt. Gelukkig is de finishverzorging in Trento Italiaans goed en op een dieet van cola, frisse mozarella, prosciuto en koele pruimen is het vacuum in mijn maag snel gevuld. We doen nog snel even een korte Emile en Frank-middagshow in de SRAM-stand na de finish en daarna wordt het tijd om te douchen want we stinken een uur in de wind.. Seven done, one to go!!

Do 21 juli 2011- 6e etappe: Alleghe-San Martino: Hollands dagje

2011-07-22T12:51:00.000-07:00

De etappe van vandaag heeft weliswaar iets minder hoogtemeters (3156) dan de koninginnerit van dinsdag maar het voortdurend oplopende profiel baart me toch wel zorgen. Zoals de laatste dagen gebruikelijk begin ik de dag met de 'Emile en Frank-ochtendshow'. De mannen van team Midlife Matties 73/BBB komen elke ochtend in de eerste kilometers informeren hoe het gaat en dat is prettig voor mij als solorijder. Nadat we even de belevenissen van de dag ervoor en de verwachtingen voor de komende dag hebben uitgewisseld geven de mannen meestal gas want ze rijden toch een tandje zwaarder omhoog dan ik (dat mag ook wel gezien het leeftijdsverschil) en meestal zie ik ze daarna pas na de finish. Vandaag loopt het anders: ik heb een extreem goede dag en zij wellicht een iets mindere want we blijven voortdurend stuivertje wisselen..

Sommigen komen lopend boven, anderen fietsend,....

...maar Frank doet het met twee vingers in de neus.

Op de eerste serie van in totaal 11 beklimmingen is het sowieso een beetje een Hollands dagje want kennelijk zijn de Flachlandtirolers goed in dit intervalwerk. Iedereen lijkt vlot omhoog te komen totdat we een nieuw fenomeen tegenkomen: file in het peloton! In de nauwe straatjes en doorgangen van een klein Italiaans bergdorpje loopt het vast en is er tijd om even bij te kletsen.

Even later 'marcheert' het weer en klimmen we gestaag hoger door het Nationale park Paneveggio. Het weer is werkelijk supermooi en voordat ik er erg in heb zit ik al bijna halverwege de 75 km lange rit in de afdaling van de Passo San Pelegrino. We helpen nog snel een medelander uit de brand die een reserveband te kort komt want ik heb er toch drie in mijn rugzak. Zo bespaar ik wat gewicht en hij kan weer rijden. Op een paar voor mij bekende stukjes parkoers (Passo san Lucia en Malga Boche; zie Bikespot Val di Fiemme MTB-plus #118), hebben we een fantastisch uitzicht op de bergketen Pale di San Martino. Daarna volgt een supertechnische en gladde afdaling waar ik mij niet laat verleiden om alles te rijden. Te link en te grote kans om je wedstrijd om zeep te helpen.

Geen sensatiefotografie of goedkoop effectbejag.. gewoon even met de neus op de feiten.

Even later blijkt die voorzichtigheid een goede raadgever want we worden tegengehouden. Het geluid van de reddingshelicopter is al hoorbaar en een kleine 10 minuten later bungelt er een brancard naar boven. Als het afzetlint weer wordt verwijderd, wordt er gedisciplineerd en rustig naar beneden en zit de schrik er goed in. Er hoeft maar een steentje verkeerd te liggen en dan is het einde oefening. Bij de les blijven en je verstand gebruiken, ook al is het een wedstrijd.

Het decor: Pale di San Martino

De laatste klim is een lekker lopende schotter-beklimming die ik zonder problemen wegtrap. Helaas krijgen we op weg naar finishplaats San Martino di Castrozza nog een vervelend zomeronweersbuitje op ons dak en in de afdaling rijd ik daarom samen met de Matties rustig naar beneden want ook bij ons zit de schrik er wel even in. Met een voor mijn doen verbazingwekkend snelle tijd kom ik ongekend ontspannen aan de finish. Als de laatste twee dagen ook zo gaan, dan is Riva halen een formaliteit!

Wo 20 juli 2011 - 5e etappe St Vigil- Alleghe: nog meer sneeuw en een ingekorte etappe

2011-07-20T11:11:00.000-07:00

Nog voor het vertrek vanmorgen uit St Vigil is het al duidelijk: dit wordt een zwaar dagje. Het gust opnieuw van de regen en iedereen blijft tot 2 minuten voor het startschot onder een afdak staan. Race Control meldt al voor de start dat de tweede beklimming van de dag die over een pas van 2400 meter loopt, mogelijk moet worden gecancelled vanwege teveel sneeuw.

Niet veel later, als we de 2200 meter hoge Limojoch beklimmen, blijkt pas echt hoe erg het is. Een snijdende wind en verschrikkelijke kou worden alleen verdreven door het zweet van de beklimming.

Als we bijna bovenaan zijn en langs Rifugio Fanes rijden, ruikt het daar zo lekker naar warme soep dat de verleiding groot is om even lekker binnen te gaan opwarmen. Ik besluit om door te rijden, of beter te lopen om m'n ijskoude voeten een beetje warm te krijgen.

De soep ruikt zo lekker bij Rifhigio Fanes.....


Alle kleding die je bij je hebt moet noodgedwongen aan

Op de top van de Limojoch trekt iedereen zo ongeveer alle kleding aan die hij of zij bij zich heeft en zelfs dat lijkt te weinig. Er worden kledingstukken uitgewisseld en plastic zakken tevoorschijn gehaald om de kou in de afdaling te lijf te gaan.

Kou, sneeuw, afzien...Het is toch zomer of vergis ik me...

Bij de eerste verzorging na 30 km krijgen we het bericht dat de finish over 20 km is. Daarmee wordt de etappe 20 km ingekort.... Wat ze er niet bij zeggen is dat dit niet in finishplaats Alleghe is maar halverwege de Falzarego-pas die als uitwijkroute is gekozen. Er staan dus nog dik 800 hoogtemeters op het programma en die vallen niet mee met een koud lijf. En echt veel hoogtemeters krijgen we ook niet kado van de organisatie dus het voelt niet echt als een kadootje, deze ingekorte etappe! Wat ook erg jammer is dat de de singletrailafdaling vanaf de Cinque Torri/Rifugio Averau als dé highlight van deze Transalp is aangekondigd en die missen we nu helaas door de beroerde weersomstandigheden. Als rechtgeaarde singletrack maniac gaat me dat toch wel even aan het hart maar onderweg ben ik eigenlijk al lang blij dat we 'eerder naar huis' mogen.

Geïmproviseerde finish op de Falzarego-pas

Een paar kilometer voor de top van de Falzarego worden we het veld in gestuurd en even later ligt daar de geïmproviseerde finish... in ieder geval ruim op tijd binnen maar het vervelende is, dat we nog wel een kleine 30 km verder moeten fietsen naar de etappeplaats Alleghe waar onze camper staat en waar de meeste andere rijders ook bivak hebben.

Zoals we ondertussen gewend zijn, is de verzorgingspost niet veel soeps maar gelukkig kom ik op weg naar Alleghe, vlak voor de top van de Falzarego Frank en Emile van Team Midlife Matties tegen die samen met supporterende vrienden even bijkomen van de inspanningen. Ik krijg een lekkere Fanta toegestopt die een stuk beter smaakt dan de zoete troep die de organisatie ons voorschotelt.

Professionele aanduiding voor de weg terug naar de etappeplaats...

Na deze verfrissing gaan we in gestrekte draf naar de top van de Falzarego om daarna dik 25 km lekker te kunnen afdalen naar Alleghe.. Daarna is de douche zo lekker dat ik er extra lang onder blijf staan om weer op temperatuur te komen.. Brr, hopelijk niet teveel van dit soort dagen want dan slijt je nogal hard... Het zou vandaag landschappelijk een van de mooiste etappes zijn maar door de kou en de gladde afdalingen heb je daar weinig oog voor.. Morgen schijnt het beter te worden....Riva lonkt....

Mike Mechanic verzorgt het materiaal dat vandaag flink op zijn donder heeft gekregen..

Di 19 juli 2011 - 4e etappe Brixen- St. Vigil: de koninginnerit, ofwel Highway to Hell

2011-07-19T12:57:00.000-07:00

De vierde etappe is op papier de zwaarste etappe van deze Transalp waarbij een dikke 3500 hm over een afstand van 72 km moet worden weggetrapt. Met name de eerste beklimming naar de Plose is een kreng want je moet in een ruk 1400 hoogtemeters klimmen.

Zwoegen naar de top van de Plose

De benen voelen door de kou van gisteren niet echt lekker aan en het draait in het begin voor geen meter. Heb de neiging om om te keren maar ploeterend en zwetend geraak ik toch boven.

Iedereen loopt terwijl ik even afstap voor de foto ;-)

De tweede beklimming naar de Wurzjoch loopt gelukkig over asfalt en ik hervind weer een beetje ritme. Eenmaal boven geeft het profiel nog drie beklimmingen aan waarvan met name de eerste een aanslag is op je gestel. Zo steil dat er bijna onmogelijk te fietsen is. Lopen gaat in ieder geval sneller en eenmaal boven ben ik in de wetenschap dat er nog 'slechts' 1000 hoogtemeters moeten worden overwonnen. De vermoeidheid begint mee te spelen en dus zet ik op de laatste beklimming m'n geheime wapen in: de iPod gaat aan en als AC/DC's Angus Young zijn gitaar laat knallen in mijn oren, voel ik geen pijn meer. Waar vrijwel iedereen om mij heen loopt, weet ik balancerend op de extreem steile klim in het zadel te blijven... Muziek als afleiding werkt echt want iedereen staat verbaasd te kijken als ik langs kom trappen... gaat weliswaar niet veel sneller dan lopen maar het dwingt kennelijk respect af.

Na een snelle afdaling richtint St Vigil wacht voor het eerst een echte 'after race'-verzorging op me met een heerlijke pasta-salade en lekker koel en vers fruit.. Teammaat Mike komt me even later ophalen want veel verder dan de 73 km en 3505 hm kan ik vandaag echt niet meer fietsen!

Ma 18 juli 2011- 3e etappe Mayerhofen-Brixen: Sneeuw!!

2011-07-19T12:41:00.000-07:00

De derde etappe is op papier relatief eenvoudig maar als we 's morgens de gordijntjes van onze camper openslaan, is het grijs en komt het met bakken uit de hemel. Bovendien is de temperatuur rond de 12 graden op 600 meter hoogte en dat betekent dat er op de 2300 meter hoge Pfitscherjoch misschien wel sneeuw ligt!

We vertrekken in de stromende regen en na een pittige beklimming komen we bij de Schlegels Stausee en inderdaad... we gaan de sneeuw in! De laatste 250 hoogtemeters is vrijwel niet te rijden en ter verhoging van de feestvreugde begint het ook nog te ijzelen. Als ik om me heen kijk, zie ik iedereen lachen en waarom ook niet: je moet toch verder en zo'n avontuur maak je niet zo vaak mee in de zomer. Bovendien:je deelt de smart met nog eens 1128 deelnemers en dat maakt het lijden wat dragelijker.

Nadeel is wel dat de afdaling akelig koud is en als we in hoog tempo afdalen naar finishplaats Brixen, ben ik blij dat ik water- en winddichte handschoenen heb gekocht. Hoe dichter we bij Brixen komen, hoe warmer het wordt en de laatste 1,5 uur rijden we weer in een heerlijk zonnetje!

Na een ruime 6 uur zijn we weer terug dus hebben we redelijk vlotjes 94 km en 2154 hm weggetrapt.Ondanks het matige weer, bepaald geen slechte tijd en ik moet zeggen dat ik na de finish me goed voel en zeker niet 'verrot' gereden.

Zo 17 juli 2011 - 2e Etappe Weerberg-Mayerhofen: verder als singlespeed

2011-07-17T13:27:00.000-07:00

Twee minuten na het opstaan is het duidelijk: Mike heeft een beroerde nacht gehad en is te ziek om te starten. Goede beslissing want de 2e etappe is bepaald niet misselijk. Er staan 3000 hm op het programma en met name de 2e klim naar de Geiseljoch is gewoon een kreng. Bijna 1100 hoogtemeters aan een stuk en ook nog eens vol de wind op de kop.

De klim naar de Geiseljoch is verschrikkelijk lang en met volle wind op de kop moet bijna iedereen van de fiets

Daarna is het nog niet gedaan want ook de laatste klim van de dag is vervelend. Geen mooi geleidelijke klim maar afwisselend extreem steil en dan weer bijna vlak. Intervaltraining ten top! Opnieuw zijn de verzorgingsposten slecht verdeeld en blijken hoogteprofielen en afstand niet helemaal te kloppen. Vervelend als je aan het einde toch nog bijna 10 km meer moet rijden maar uiteindelijk kom ik na 7 uur aan de finish en sta ik niet meer bijna achteraan in het klassement. Morgen is het een lange etappe maar gelukkig een pak minder hoogtemeters.

De laatste klim blijft maar doordraaien...

Za 16 juli 2011 - 1e Etappe Mittenwald-Weerberg: KICK OFF!!

2011-07-16T13:31:00.000-07:00

Vol goede moed voor de start.

De eerste dag zit erop! Dik 95 km en 2336 hoogtemeters hebben we vandaag onder schitterende omstandigheden weggetrapt.Vanuit Mittenwald vertrok het veld van 550 teams (37 nationaliteiten!) onder de opzwepende klanken van AC/DC's Highway to Hell richting het karwendelgebergte. Prachtige uitzichten en mooie geleidelijke klimstukken zorgen voor een rustige aanloop van deze Transalp.

Niet alleen racen, ook oog voor het natuurschoon

Magnifieke uitzichten op het karwendelgebergte

We reden grotendeels door een natuurgebied en wellicht was dat de reden dat de organisatie de eerste verzorgingspost pas na 50 km en direct onderaan een klim had geplaatst. Veel te laat natuurlijk en reden tot veel klachten bij de deelnemers. Teammaat Mike kreeg het even lastig op de eerste beklimming omdat het eten niet snel genoeg verteerde waardoor de snit uit ons mooie klimtempo raakte. We hadden echter toch al besloten om de maximale rijtijd te gaan benutten vandaag (je moet voor 18:00 uur binnen zijn) maar door de late start vanmorgen (extra laat door de plichtplegingen; pas om 10:00 uur), moesten we aan het einde van de dag toch een beetje tegen de tijdslimiet rijden. Zeker omdat in het laatste gedeelte van de etappe nog een gemene 400 hoogtemeters richting finishplaats Weerberg moest worden gemaakt. Maar we hebben daar even onze tanden op elkaar gezet en uiteindelijk waren we mooi op tijd binnen. Morgen meer!

Na de finish is het goed toeven in het verzorgingsgebied.

Vr 15 juli 2011 - Team Transalp is er klaar voor!

2011-07-15T13:23:00.000-07:00

Het is bijna zo ver!! 20 maanden training en preparatie zijn eraan vooraf gegaan en nu is het nog maar één dag tot het startschot. Vandaag stond in het teken van de laatste voorbereidingen, startnummers afhalen en de pasta-party maximaal 'uitnutten' om genoeg brandstof te hebben voor 670 kilometer en 21500 hoogtemeters! Nu nog een goede nachtrust en dan gaan we er tegenaan!!

Team Transalp is er klaar voor!!

Teammanager Wout test nog even het materiaal in de afdaling

Het stokje naar Team 2011

2011-07-14T01:17:00.000-07:00

Het gaat gebeuren! Bas en Peter die vorig jaar de Cape Epic hebben gereden geven het stokje over aan Gerko en Mike die zich gaan uitleven in de TransAlp 2011. Zet hem op mannen! Aan jullie de beurt om ons op de hoogte te houden.

Binnen!

2010-03-28T06:20:00.000-07:00

We zijn binnen! Etappe acht was toch nog een lastige. In de eerste helft zat een vreselijke klim. Veel paden met losse stenen en lastige afdalingen. Peter had duidelijk profijt van zijn rustdag gisteren en ging redelijk makkelijk omhoog. Bas had het vandaag iets zwaarder.

Uiteraard hadden we ook in deze etappe nog de nodige pech. Peter was een lens kwijt na vijftig kilometer (zwerft ergens op zijn oogbal) en hij had dertien kilometer voor de finish nog een lekke band. Het gat zat aan de velgkant en de velg had een duidelijk deuk.

We zijn uiteindelijk wel met een kater gefinished. Rechtsaf door de zijdeur en niet over het podium om de medaille op te halen. Door het missen van de deadline op dinsdag met zes minuten heeft Bas geen recht op een welverdiende medaille ondanks dat hij alle dagen netjes gereden heeft. Het was verstandiger geweest als Peter op die dag simpelweg uitgestapt was bij een waterpost zodat Bas de deadline nog makkelijk had gehaald. Het samen als team finishen wordt helaas niet beloond. Je kan beter je partner dumpen en voor eigen gewin gaan dan alles op alles zettten om zo lang mogelijk samen te blijven. Het is helaas niet anders.

Nu de boel inpakken en met de huurauto naar Kaapstad. Vanavond vliegen we alweer naar huis.

Foto's en meer volgen snel.

Bedankt voor alle steun.

Peter en Bas

Lekker gefietst vandaag (nou ja, Bas dan)

2010-03-27T07:57:00.000-07:00

Na de lange dag van gisteren die gelukkig qua zwaarte wel meeviel stond er vandaag nog een stevige etappe op het programma: 99 km , 2100 hoogtemeters. De nachtrust was deze keer voor Peter naar wens, nu moest Bas om 22:30 op jacht naar de eigenaar van een ronkend aggregaat. Met alle kleding aan in de lakenzak met een dun fleecedekentje was het net uit te houden. Brrr, koud hoor in Zuid Afrika :-)

Het begon 's ochtends vroeg zelfs te regenen. De wind stond ook nog vol op het tentenkamp te blazen. Na weer een stevig ontbijt zijn we om 07:30 uur weer in het krukkenvak gestart. Meteen na de start zat er een kleine steile klim in. Peter voelde zich goed en ging stevig omhoog. Met de wind vol op kop kwam er een lang stuk vals plat waar Peter opeens kauwgom aan zijn banden leek te hebben. Het kaarsje had nog even zijn laatste vlammetje laten zien en hield er toen mee op. De energie was helemaal op en met dit gevoel de volgende 96 kilometer afleggen zou geen succes worden. Peter besloot meteen om te keren en terug te gaan naar het kamp. Het zou zonde zijn om vandaag weer volledig over de grens te gaan en daardoor bij de laatste etappe in de problemen te komen. Het werd voor Bas dus al snel een solo-rit.

Toen Bas alleen reed heeft hij meteen stevig doorgetrapt. De benen voelde (alweer) goed en de langzame groepsgenoten werden met tientallen tegelijk ingehaald. Al snel kwam de voorgaande startgroep in zicht. Helemaal precies staat de route niet meer in het geheugen. Het ging nu allemaal een stuk sneller en de concentratie was nu meer op het fietsen dan op de omgeving gericht. Een groot aantal relatief steile klimmetjes werd gevolgd door korte afdalingen. Er zaten een paar lange klimmen in met veel mul zand waar het lopen geblazen was. Op de stukken vlak kon Bas gelukkig meestal in een snelle groep meerijden zodat de harde tegenwind tot niet al te veel snelheidsverlies leidde. De stops bij de waterposten waren kort en efficient. Door het koele weer met zelfs zo nu en dan een buitje was drinken en eten niet van heel groot belang. De route van vandaag had weer een aantal hele mooie single trail afdalingen met echte kuipbochten en houten bruggetjes. Vooral de paden door de naaldbossen waren om te smullen. Met wat kunst en vliegwerk was er op de meeste afdalingen goed te rijden. Afstappen moest vooral wanneer er andere deelnemers even twijfelden.

Om 14:20 lokale tijd kwam Bas over de finish. Weer lekker vroeg vandaag. Genoeg tijd voor een extra hamburger :-). Met de inspanning zoals vandaag hebben we een goed beeld gekregen wat er theoretisch mogelijk zou zijn geweest als alles goed zou zijn gegaan. Vandaag met niet al te veel moeite bij de eerste 250 teams geeindigd. Maar ja, als zou dan telt niet.

Morgen de laatste etappe van 63 km en maar 1650 hoogtemeters. Peter kruipt weer gewoon op de fiets en we gaan uiteraard samen over de finish komen. Wordt een makkie (ahum, zorgen dat we niet van de fiets stuiteren, niet ziek worden etc.).

Groet, Peter en Bas

Dag 6, eindelijk zonder grote problemen

2010-03-26T10:27:00.000-07:00

Gisteren na een lange tijd luieren en eten lagen we er weer vroeg in. Het mediapark was echter strategisch naast de ingang van het wedstrijdterrein geplaatst. Doordat we vandaag met het hele circus naar Oak Valley zijn verhuisd begon men gisteravond al met afbreken en transporteren van de spullen. Tot laat in de avond was het een komen en gaan van vrachtauto's. Toen dat eindelijk voorbij was had men het briljante idee om de koelwagen met het drinkwater pal achter onze tenten te parkeren. Kort samengevat: om 02:00 uur was Peter het ronken van het aggregaat helemaal zat en is hij met zijn multitool op stap gegaan. Gelukkig zat er een stopknop op het apparaat! Peter: held van het mediakamp :-). Helaas was zijn nachtrust van korte duur want om 04:00 ging er in de buurt een inbraakalarm af. Voor de verandering heb ik een keer uitstekend geslapen. Wat een gedoe om niks zeg :-). Zeurpieten (meestal ben ik de lichte slaper).

Na het bezoeken van de Bum Clinic om 05:30 en het klaarmaken van de kleding en voeding stonden we om 07:30 weer klaar voor start. De angst voor deze etappe zat er van te voren wel een beetje in. Een lange etappe met een paar stevige puisten stond op het programma. Maarrrrrr, het is bewolkt en zelfs koel vandaag, hoera! De tactiek wordt om in het begin van deze etappe goed de snelheid erin te houden om wat reservetijd op te bouwen voor later op de dag. Dit blijkt goed te werken. Na ongeveer twee uur hebben we al ruim veertig kilometer afgelegd. Veel brede goed rollende paden met hier en daar een kort stukje met een steile klim tot soms 26%. Door wijn- en boomgaarden (lekkere appels trouwens, vers van de boom) rijden we via de Theewaterskloofdam een prachtige vallei in.

De kilometerteller geeft aan dat we al een heel eind op weg zijn. De beruchte Groenlandberg komt in zicht. We eten nog even goed en gaan dan in de aanval. Uiteindelijk valt het (gelukkig) allemaal erg mee. Het is soms een beetje doorbijten maar we komen mooi op schema boven. Nog tijd genoeg om de deadline te halen. De route blijft op en neer gaan maar wordt nergens meer echt zwaar. Uiteraard zijn we de hele dag wel getrakteerd op zandpaden.

Via een leuke kronkelende mountainbikeroute komen we in Oak Valley aan. Het is duidelijk waar de naam vandaan komt. Om ongeveer 16:00 uur zijn we binnen. Mooi weer wat extra tijd voordat het diner begint. Peter heeft zich goed geweerd vandaag. Geen grote energieproblemen en zijn achterwerk deed nog goed dienst als zitvoorziening. Bas (die naast een lichte slaper ook standaard maag/darm problemen verzameld) heeft met een aantal noodstops ook een redelijk goede dag gehad. We zijn tevreden. Nog (maar) twee etappes!

We staan onder een dikke eik met de tent dus dat wordt vannacht vallende eikels op de tent tellen.

Peter en Bas

Kijkje achter de schermen

2010-03-25T04:49:00.000-07:00

In het vorige bericht kun je lezen hoe het vandaag in de tijdrit is gegaan. Door de extreem vroege finish hebben we de hele dag de tijd om rustig rond te kijken op het terrein.

De organisatie van de Cape Epic is groots. Een mega sportevenement met alle toeters en bellen. Het start- en finishterrein is volledig aangekleed voor rijders, vips en media. Waar je in mag wordt bepaald aan de hand van gekleurde armbandjes. Door onze media status hebben we iets meer luxe tot onze beschikking dan de meeste rijders. We hebben een eigen tentenkamp waar het iets rustiger is en we hoeven niet te wachten voor de douches en de WC's. Daarnaast is er een perscentrum waar we onbeperkt gebruik kunnen maken van internet en elektriciteit.

Voor de accommodatie van alle rijders en de meeste mediamensen en vrijwilligers zijn ruim 1400 tentjes opgezet. Allemaal voorzien van een matras. Het terrein wordt continu schoongehouden door tientallen medewerkers die dag in dag uit gemotiveerd en vriendelijk hun werk blijven doen. De vriendelijkheid van iedereen is trouwens opvallend. Alle ruim zevenhonderd medewerkers zijn behulpzaam, vriendelijk en zeer gedreven in hun taak. Zelf op de meeste afgelegen post midden in de bergen worden ook de laatste teams netjes met een glimlach de juiste kant opgestuurd.

Vanuit de organisatie wordt er elke dag voor ontbijt en diner gezorgd. In een grote tent met podium staan in vier hoeken tientallen medewerkers het eten op te scheppen. Ook hier wordt alles continu schoon gehouden. Overdag kan je overal op het terrein terecht voor heerlijke hapjes, maaltijden en dranken. Eten kan je eigenlijk niet genoeg tijdens zo'n evenement en de lage prijs zal geen belemmering zijn om nog een extra pannenkoek of hamburger te kopen.

Er is een compleet riders hospital ingericht. Daarnaast staan er een groot aantal mensen klaar om te masseren. Naast het lichamelijk ongemak wordt er ook aan technische problemen gewerkt. Als er iets mis is met de fiets dan hoeft deze alleen maar afgegeven te worden bij de technische mensen en het probleem wordt opgelost. Direct na de finish wordt de fiets trouwens meteen uit je handen genomen om volledig te worden gereinigd. Als hij weer glimmend klaar staat krijg je zelfs een sms bericht!

De media aandacht is gigantisch. Wat dat betreft is de Cape Epic niet alleen een sportevenement. Men heeft goed door hoe je een evenement naar buiten brengt. Cameramensen, fotografen en schrijvende pers zorgen voor honderden persbijdragen per dag. Alleen het meemaken van de Cape Epic is al een belevenis op zich.

Materiaalpech in de tijdrit

2010-03-25T04:15:00.000-07:00

Vanacht hebben we goed geslapen. Het ritme van 20:30 naar bed en om 05:15 weer opstaan begint te wennen. Zelfs het typisch Engelse ontbijt smaakt best goed. Als ik terug kom van het ontbijt zie ik nog net Peter na de ochtendpitstop weer zijn tentje induiken. Hij heeft vandaag een echte rustdag.

Doordat we nagenoeg achteraan in het klassement staan moet ik als 12e van start. Om 07:03 wordt ik het podium afgeschoten en begint de tijdrit van 27 kilometer. Meteen vanaf de start voelen de benen goed en stel ik me als doel om als allereerste binnen te komen. Binnen een paar kilometer heb ik al vier teams te pakken. Op tien kilometer zie ik in de verte het eerste team rijden maar echt heel soepel gaat het ondertussen niet meer. De moraal begint een beetje te zakken. Wat een onzin ook, ik ga me een beetje kapot rijden om mezelf voor niemand te bewijzen. Hoewel ik het idee heb hard door te rijden wordt ik ingehaald door nog twee solo rijders. De lol is er nu wel af om volle bak te gaan. Ik kies voor verstandig zijn en ga vanaf nu rustig rijden. De kilo- en hoogtemeters rollen redelijk makkelijk onder de wielen door. Op achtien kilometer verwonder ik me over het feit dat we zo weinig lekke banden hebben gehad. Gezien het terrein waarover we rijden moeten de Schwalbe banden super sterk zijn.

Tuurlijk, dit is vragen om problemen. Twintig kilometer, psssssssssssss. De eerste echte lekke band van de race. Het antilek spul doet helaas niet zijn werk en ik moet de binnenband vervangen. Op mijn gemak leg ik een nieuwe band op en ga weer op weg. Twee kilometer op weg, psssssssssss (wat nu?). Weer lek. Met een zucht duw ik nog mijn fiets een bergje op en begin op de top weer een nieuwe binnenband te monteren. De CO2 patronen zijn op dus dat wordt handpompen. Als de band opgepompt is trek ik (voorzichtig) de pomp van het ventiel, psssssssssss. #@%^@#$$@#%^@%$@#. Het ventiel vliegt langs mijn oor. Met een zucht begin ik aan binnenband nummer vier. Gelukkig blijft deze wel heel en kan ik na een eeuwigheid aan de afdaling beginnen. Worcester is in zicht. Ik maak me verder niet meer druk om de eindtijd en hobbel naar de finish. Dat zal wel weer een plaats in de achterhoede worden ben ik bang.

Peter staat me op te wachten en telt hoofdschuddend het aantal binnenbanden wat uit mijn rugzak hangt. Snel vergeten vandaag en op naar de eettentjes. Bijtanken nu en lekker uitrusten. Morgen staat de zwaarste dag van de Cape Epic op het programma. We zijn wel een beetje bezorgt. Niet alleen vanwege het energieniveau en de hitte maar ook omdat Peter de zogenaamde Bum Clinic heeft bezocht. Laten we zeggen dat hij niet echt makkelijk meer kan zitten.

Gisteren tot de grens, vandaag eroverheen

2010-03-24T11:20:00.000-07:00

Na het afzien van gisteren stond er vandaag een relatief korte etappe op het programma. Bijna negentig kilometer met 1600 hoogtemeters. Een makkie zou je zeggen voor een normale fietsdag. Echter niet in de Cape Epic. De vermoeidheid, de hitte en het structureel te weinig eten begint zijn tol te eisen. Vanmorgen konden we een half uurtje langer in ons tentje blijven liggen. De starttijd van 07:30 uur in de laatste startgroep heeft dan wel weer zo zijn voordeel. Het ontbijt gaat er bij Peter weer met veel moeite in. Hij is duidelijk de inspanning van gisteren nog niet te boven gekomen.

Het is nog even zoeken waar we onze ‘schandelijke’ blauwe nummerborden moeten ophalen en op het nippertje krijgen we ze nog uitgereikt. Vandaag vertrekken we uit Ceres en gaan we op weg naar Worcester. Het ziet ernaar uit dat het vandaag gelukkig niet extreem warm gaat worden. Hier en daar een wolkje zorgt voor wat verkoeling naast de harde wind die vanaf de start heerlijk in onze rug staat te duwen.

Op ongeveer 25 kilometer komen we na een relatief makkelijk stuk met wat korte klimmetjes en single trail afdalingen bij waterpost 1 aan. Het gaat al vanaf de start niet echt soepel (behalve dan wanneer het op asfalt naar beneden gaat). Peter heeft een duidelijk gebrek aan energie. Het is vandaag niet de hitte wat een probleem gaat geven. We rijden alweer bijna helemaal achteraan en langzaam trekken we onszelf weer op gang. Zelfs stukken vlakke weg met de wind in de rug zijn al een kwelling aan het worden en met wat duwen en trekken blijven we kilometer na kilometer afleggen. Wanneer we weer via een mooi pad het fynbos induiken is het over. Elk meter omhoog kost Peter teveel kracht en energie. Tien kilometer voor waterpost 2 worden we ingehaald door de medische dienst die ons verder goed in de gaten blijft houden. Het is dan al duidelijk dat Peter bij waterpost 2 niet verder zal kunnen gaan. De snelheid is er volledig uit, op deze manier gaan we de finish nooit halen. Bij waterpost 2 staan ze ons al op te wachten en wordt Peter meteen in een tent op een stoel gezet. Simpelweg op, uit en over voor vandaag.

Met de garantie dat ze hem niet meer op de fiets laten stappen ga ik proberen nog wat tijd goed te maken. Door de afgelopen dagen van zeer rustig rijden is er duidelijk nog energie over. Tijd voor wat gasgeven. Omdat we in de achterhoede reden haal ik tientallen vermoeide teams in. Waar iedereen moet lopen kan ik hard doorfietsen. De kilometers vliegen voorbij en ruim voor de deadline kom ik eindelijk een keer wat vroeger op de middag door de finish.

Peter is ondertussen ook gearriveerd en heeft al een patatje en een hamburger achter de kiezen. Dat doet wonderen en snel ga ik ook aan de vette hap, heerlijk.

Het avondeten smaakt voor de verandering ook wat beter doordat onze magen wat meer de tijd hebben gekregen om te herstellen van alle zoete troep.

Morgenochtend staat er een tijdrit van 27 kilometer met 860 hoogtemeters op het programma. Peter is verstandig en slaat een dagje over. Ik moet als een van de laatsten van het klassement als 12e starten. Voordeel is dan wel dat ik weer vroeg klaar ben en de rest van de dag kan uitrusten

Morgen zullen we jullie een kijkje achter de schermen van de Cape Epic geven.

Bas

Wat is nu zes minuten op tien uur fietsen? (lekker belangrijk!)

2010-03-23T11:42:00.000-07:00

Lekker belangrijk is wel van toepassing op ons ‘lijden’ van vandaag. Vannacht is een zesentwintig jarige collega racer/journalist in zijn slaap overleden. Nog geen vijf meter van ons tentje heeft men om 05:00 uur nog al het mogelijke gedaan om hem te redden maar het mocht niet meer baten. Absoluut geen ongetrainde ongezonde jongen (bij de eerste 20 in het klassement). Het was moeilijk om dan ook vandaag op gang te komen.

We zijn een startvak teruggevallen en moesten dan ook in de ‘kreukelzone’ starten. Rustig gestart maar toch werd het alweer redelijk snel pittig door de combinatie van stof, hitte en een zeer stevige klim. De eerste dertig kilometer waren nog redelijk te doen maar Peter had de hitte alweer goed onder zijn hoofddeksel zitten. Koelen, koelen en zoveel mogelijk drinken is in dit soort omstandigheden uiteraard van groot belang maar op een gegeven moment gaat de maag protesteren. Zo ook bij ons. Niet al te erg maar genoeg om niet optimaal te kunnen drinken.

Tussen drinkpost 1 en 2 gaat het nog redelijk goed. Wel een paar zeer zware klimmen waar we regelmatig van de fiets moeten maar we komen nog langzaam vooruit. De route van vandaag is gelukkig veranderd waardoor we 600 hoogtemeters kado krijgen. Vanaf waterpost twee krijgen we te horen dat het verder nog redelijk eenvoudig wordt met wat kleine klimmetjes en hier en daar los zand. Ja, ja dat kennen we. Als we het dal achter waterpost twee induiken stijgt de temperatuur naar ruim veertig graden! De beklimmingen worden een lijdensweg voor Peter die regelmatig ergens in de schaduw moet gaan zitten om enigszins te herstellen. Met hangen en wurgen komen we uiteindelijk bij waterpost drie. Ondertussen worden we begeleid door een heel circus aan medische bezemwagens, motoren en quads. We rijden laatste maar hebben nog genoeg tijd om de deadline van tien uur te kunnen halen. Alleen nog maar wat los zand en alles vlak *&^&#^%$%$^$#@. De stukken mul zand zuigen het laatste beetje energie uit Peter maar hij blijft heel knap stug doortrappen zonder zich over de kop te jagen. Het gaat zoals het gaat. Als we volledig kapot over de finish komen blijken we ongeveer 6 minuten te laat te zijn. Onze startnummerborden worden zonder pardon van onze sturen gehaald en we zijn verbannen naar de groep met de blauwe nummerborden. Nog een keer te laat komen betekent helemaal geen nummerbord meer.

Door onze late finish is onze maag nog lang niet toe aan vast voedsel als het tijd is om te eten. Met veel moeite proppen we wat naar binnen. Peter rolt meteen zijn bed in om te proberen te herstellen. Morgenochtend zullen we bekijken hoe we ons voelen en de taktiek bepalen. De gezondheid gaat voor alles. De motivatie is nog steeds goed dus er is een goed kans dat we het gewoon weer gaan proberen.

Slaap lekker! Peter en Bas

Mountainbiken zoals het bedoeld is!

2010-03-22T11:20:00.000-07:00

Dag 2 zit erop. Redelijk gaar zitten we dit verslag te maken van een heftige dag fietsen. Meteen maar het goede nieuws voor de Nederlanders: Bart en Jelmer hebben de etappe van vandaag gewonnen! Rudi van Houts is als 5e geëindigd en het Belgische team met Nicolas Vermeulen en Kevin van Hoovels is 7e geworden. Wij hebben vandaag weer maximaal gebruik gemaakt van de beschikbare tijd en zijn als 477 in 8,5 uur over de finishlijn gekropen. Lees hieronder hoe wij het voor elkaar gekregen hebben er zo’n mooie lange dag van te maken.

Onze klassering van gisteren was goed voor een starttijd van 07:45. Het zonnetje stond helaas al vol aan de hemel. Geen bewolking in de ochtend vandaag. Twee minuten voor de start: we klikken alvast een pedaal in. “Hey, waarom lukt het niet” vraagt Peter zich af? Na een blik onder de schoenzool is het meteen duidelijk: het schoenplaatje van zijn rechterschoen is verdwenen. Tijd om hier nog wat aan te kunnen doen is er niet meer en we besluiten om bij waterpunt 1 te kijken of ze er schoenplaatjes hebben liggen. Het eerste deel van de route was meteen vol zandhappen. De hele omgeving bestaat hier uit een zandlaag van het stoffigste soort.

De eerste 28 kilometer tot waterpunt 1 zou niet al te lastig zijn maar het begrip vlak heeft hier een iets andere betekenis dan in ons kikkerlandje. Met de kop in de zon heeft Peter het al na tien kilometer erg zwaar. Gelukkig geen kramp vandaag maar simpelweg een oververhitte motor. De hitte in combinatie met het continu wegschieten van zijn rechtervoet maken de etappe vanaf het begin een behoorlijke opgave (bij geen van de waterpunten had men trouwens schoenplaatjes liggen).

De route bestaat voor een groot deel uit singletrack. Prachtige paden door bossen, velden en kilometers lang klimmen en dalen. Mountainbike-hemel is hier! Een aantal zware klimmen zorgen bij ons voor grote hitteproblemen. Peter moet alle zeilen bijzetten om boven te komen. Met wat duwen, trekken, praten en grapjes maken rollen langzaam de kilometers onder onze wielen door (en onder onze voeten als er weer gelopen moest worden). Hoogtepunt van de dag is “Dead Man Walking”. Een prachtige maar vreselijk zware klim in de brandende zon.

We rijden van waterpunt naar waterpunt om onszelf gemotiveerd te houden. Het wordt steeds moeilijker om de vaart erin te houden en tot overmaat van ‘ramp’ scheurt er een schouderband van Peter zijn rugzak af. Met wat geknutsel zit de rugzak weer snel op zijn rug maar de constructie blijft niet lang zitten. Uiteindelijk is de defecte rugzak op de rugzak van Bas vastgezet. Nu is er pas echte sprake van een Camelbak (twee bulten).

Onverwacht krijgen we een kadootje in de vorm van een extra waterpunt. “Nog maar twaalf” kilometer naar beneden wordt ons beloofd. Uiteindelijk wordt het nog 18 kilometer met een paar rotbergjes en singletracks vol met stuifzand en greppels. Ondertussen zijn Peter zijn remblokken volledig verdwenen en heeft hij het wel gehad met deze dag. Bij Bas is het beste er ondertussen ook wel af na de extra teaminspanningen. Om 16:15 komen we uiteindelijk over de finish in een op voorhand wat eenvoudiger (in ieder geval kortere) ingeschatte etappe. We zijn met onze matige dagprestatie in de zogenaamde ‘kreukelzone’ beland. Oudere mannen met overgewicht, tanige grijze dames en zelfs een tandem kwamen ons links en rechts voorbij. Nu zorgen dat we morgen niet in de ‘gevarenzone’ belanden.

De kop is eraf!

2010-03-21T10:56:00.000-07:00

Eindelijk na een aantal maanden voorbereiding was het vandaag zover. De start van de Absa Cape Epic 2010! Een tot nu toe al geweldig evenement met mega-uitstraling.

Vanmorgen zijn we met onze huurauto om 05:45 vanuit Kaapstad naar de start in Diemersfontein gereden. Een makkelijk tochtje van 45 minuten. De organisatie had met Avis afgesproken dat we de auto daar achter konden laten dus daar hadden we verder geen zorgen over. Veel te vroeg stonden we al in het pre-startvak. Gezien het aantal deelnemers leek ons dat wel handig omdat een kleine opstopping ergens op het parcours voor een hoop vertraging kan zorgen.

Met de nodige opzwepende muziek, helicoptervluchten en gejoel viel om 09:00 uur het startschot. We stonden mooi vooraan vlak achter de profs en topamateurs. Meteen na de start ging het stevig omhoog en moesten we oppassen om ons niet direct op te blazen vanuit de 'koude start'. Via wijnvelden en redelijk open gebied met zeer stoffige wegen kwamen we op een aantal kilometer prachtige single track. Hier en daar wat lastig te berijden en door wat opstoppingen hebben we niet alles kunnen fietsen. Op ongeveer 28 kilometer was drinkpost 1 waar Peter even zijn derailleur na heeft laten kijken. De twee kleinste versnellingen (die echt nodig waren)sloegen over. Vanaf de drinkpost was het 15 kilometer over een asfaltweg hard naar beneden. Langs afgelegen boerderijen met veel zandpadden kwamen we relatief snel bij drinkpost 2. Ondertussen stond na een bewolkte ochtend vanaf 11:30 de zon vol op onze helm te branden. Peter kreeg al snel wat last van de warmte in de vorm van regelmatige krampaanvallen. Vanaf drinkpost 2 volgde een lange klim in de zon waar Peter regelmatig aan de ORS moest om nog een beetje gezond boven te komen. Deze taktiek bleek goed te werken en zonder al te grote problemen reden we door prachtige landschappen over single track met rotsen, waterdoorsteekjes en naaldbossen.

Vanaf drinkpost 3 was het 'nog' maar ongeveer 37 kilometer naar de finish. Het venijn zat hem in deze etappe echter in de staart. Dr. Evil (degene die de routes uitzet) had een niet meer in gebruik zijnde spoorweg tot parcours benoemd. Ruim zeven kilometer stuiteren over stalen bielzen met grote kiezels ertussen. Gelukkig voelden we ons nog behoorlijk goed en was het ongemak nog enigszins te verdragen.

Via een lusje op het finishterrein zijn we precies om 17:00 uur door de finish gekomen. Nog redelijk fris, geen schade aan de fietsen of onszelf en met een prachtige route in ons geheugen. Morgen schijnt de route nog mooier te zijn. Wat ons betreft kan het nu al niet meer stuk.

De complete uitslagen zijn te vinden op http://www.cape-epic.com/. Bart Brentjens en Jelmer Pietersma zijn vijfde geworden. Rudi van Houts (samen met Jose Hermida) 14e. John vd Wouw en Bas van Dooren 20e.

Wij zijn als 356e team over de finish gekomen. Niet slecht voor een paar 'oude mannen' vinden we zelf :-)

Morgen is er weer een dag. We houden jullie op de hoogte.

Peter en Bas

Het circus is begonnen

2010-03-20T05:27:00.000-07:00

Het is zover. We zijn er helemaal klaar voor. Donderdagavond zijn we aangekomen waarna we netjes door de organisatie naar ons hotel zijn gebracht. Vrijdag hebben we onze journalisten status waargemaakt door netjes alle pers presentaties e.d. te bezoeken. Een gerucht tijdens het persdiner dat er geen transport naar de start zou zijn heeft nog even voor wat onrust gezorgd maar dit is uiteindelijk ook allemaal voor elkaar.

De organisatie is groots. Een echte topwedstrijd met alle poespas eromheen. Aan alles is gedacht en iedereen is erg vriendelijk en behulpzaam mocht er toch iets niet duidelijk zijn. De dagen voor de start zijn gevuld met shows en informatie voor toeschouwers. Er is daarbij ook veel aandacht voor projecten die de lokale scholen ondersteunen.

Vrijdag hebben we na het in elkaar zetten van onze fietsen een kort testritje op de flanken van de Tafelberg gemaakt (zie foto). Het weer is zoals verwacht prachtig hier in Kaapstad maar zal de komende dagen meer landinwaarts voor 6nog wel wat hitteproblemen gaan zorgen. Vanavond vroeg naar bed want om 06:00 uur vertrekken we met de auto naar de start in Diemersfontein. De etappe voor morgen is meteen pittig: 117 km met bijna 2200 hoogtemeters. We zullen eindigen in Ceres waar we drie nachten zullen blijven.

Volgende update zondagavond na onze eerste hopelijk succesvol verlopen etappe. We hebben er zin in !!!
Groet, Peter en Bas

Rijden voor een goed doel

2010-03-13T13:29:00.000-08:00

Zelf een uitdaging aangaan en daarmee jezelf in de ‘problemen’ brengen is eigenlijk puur voor de lol. Om daarbij niet alleen onszelf een plezier te doen maar ook nog enige zingeving aan dit luxeprobleem te geven hebben we aan onze deelname een aantal goede doelen gekoppeld. Met de deelname aan de Absa Cape Epic proberen Peter en Bas via de officiële Nederlandse TransFair foundation geld in te zamelen voor de Big Tree Foundation in Zuid Afrika. De Big Tree Foundation is één van de zogenaamde Charities die vanuit de Absa Cape Epic ondersteund worden. In elke etappeplaats worden initiatieven opgezet om mensen te helpen die niet de mogelijkheid krijgen om onderwijs te volgen. Goed onderwijs is namelijk de basis voor een succesvolle toekomst vindt de Big Tree Foundation. Het ingezamelde geld wordt niet in korte termijn zaken gestoken maar besteed aan bijvoorbeeld schoolbanken, lesmateriaal, schooluniformen, gebouwen, opleiding van onderwijzers, lesprogramma’s e.d.

Een donatie kan gestort worden op het banknummer van de stichting TransFair onder vermelding van Cape Epic 2010 (kijk op http://www.transfairfoundation.nl/ onder het kopje giften).

Nog even wat kilometers in de zon :-)

2010-03-13T12:33:00.000-08:00

Kwam dat even mooi uit: een uitnodiging van DT Swiss en Schwalbe om begin maart nieuwe producten voor 2010 te komen testen in warm en zonnig Spanje. Lekker even de kou in Nederland ontvluchten en nog even wat extra kilometers maken komt erg goed uit. Bleek dat even anders te lopen. Bij aankomst in Barcelona begon het zachtjes te sneeuwen. Tijdens de autorit naar de westkust hield het op met zachtjes sneeuwen. Het kwam met bakken tegelijk uit de lucht. Gevolg: totale verkeerschaos, geen: elektriciteit, internet of telefoonverkeer voor de volgende vier dagen en 30 cm sneeuw. Na een avontuurlijke reis hebben we uiteindelijk het hotel bereikt. De productpresentaties waren zeer interessant maar van mountainbiken is niet veel terecht gekomen (zie foto). De enige koude kilometers die we uiteindelijke gemaakt hebben waren op de kustweg. Jammer maar helaas. Niet echt veel nuttige trainingsdagen gemaakt. De Cape Epic komt nu wel erg dicht bij en ik heb niet echt het gevoel dat ik genoeg getraind heb.

Bas

Over racestress, last minute-werk en Murphy's Law

2010-03-05T12:35:00.000-08:00

Team Cape Epic zou rond deze tijd al lang zijn fietsen moeten hebben maar daar waar de mode-industrie vooral maatje 36 in het vizier heeft, zijn fietsfabrikanten vooral bezig met het produceren van 18 inch of maat M-bikes. Aangezien Bas en Peter net even iets langer zijn, duurde het erg lang voordat de gevraagde maat L-bikes geleverd zouden worden. Maar deze week zou het dan eindelijk gebeuren. Eind goed al goed zou je denken... Guess what: te simpel gedacht! Een van onze beoogde bikesponsors meldde begin deze week doodleuk dat maat L voorlopig in backorder zou staan... de bike was 23 november 2009 besteld!! Hadden ze dat niet even eerder kunnen melden? Binnen twee weken moeten die bikes toch echt op een cargovlucht richting Zuid-Afrika gaan dus van zo'n mededeling word je even niet vrolijk.

En het was volkomen terecht dat onze Cape-rijders hem toch een beetje begonnen te knijpen want om nu op een brandnieuwe fiets zo'n zware wedstrijd te gaan rijden, dat is nou ook niet het toonbeeld van een ideale voorbereiding. We hadden het allemaal zo goed bedacht en zo ruim gepland, toch?

Maar...het goede nieuws is: we hebben sinds vandaag twee bikes voor the African Crew!! Met heel veel dank aan Ralph van Cannondale (you are the best, zelfs in je vakantie sta je voor ons klaar, super!) die binnen 24 uur regelde dat we een RZ120 met carbon Lefty tot vervangende wedstrijdbike konden bombarderen. En de andere partij, Giant, liet speciaal uit Polen een prachtig rode Anthem-1 overkomen. Big thanks aan Jan en Angelique die dat tussen hun drukke werkzaamheden door toch nog even regelden voor een zeurende redacteur.

Juichstemming dus op de redactieburelen, maar helaas blijkt die van korte duur. Na een vermoeiend dagje achter het stuur (400 km rijden om twee fietsen op te halen), blijkt de ene fiets (brandnieuw!) een kromme remschijf te hebben en een niet-werkende remcilinder. Op zich geen probleem want we hebben nog een testfiets van hetzelfde merk staan met gelukkig dezelfde remmen dus die zouden we wel even overzetten... blijkt de remleiding voor de achterrem te kort! Hoe verzin je het! Size matters! Framemaat M en L hebben dus echt verschillende leidingen!...Gelukkig zijn we heel creatief vandaag en lukt het toch om alles passend te krijgen maar hoe we dat gedaan hebben, blijft het geheim van de smid. De andere bike blijkt een iets andere afmontage te hebben dan de officiële specificaties aangeven en dan blijkt ineens dat het monteren van tubeless banden niet gaat (bijna een must voor de Cape Epic). Maar ook daar vinden we een oplossing met behulp van onze vrienden van Schwalbe. Nog nooit zo blij geweest dat we een extra set Double Defence Nobby's van jullie kregen!!

Zo blijf je bezig en als je dan ook nog eens in de stromende regen en met 'kouwe klauwe' onder een afdakje moet gaan sleutelen, dan weet je dat het 'one of these days' is, waarin ene Murphy zich van zijn actieve zijde toont. En alsof het nog niet genoeg is, belt collega Bas even later vanuit het ziekenhuis dat hij noodgedwongen iets later komt om de fietsen te halen omdat een van zijn kinderen even te graag zelf pannenkoeken wilde bakken en daarbij een brandwond oploopt. Gelukkig valt het mee... Zit er toch nog iets mee vandaag!

Trainingskamp Mallorca

2010-02-21T06:50:00.000-08:00

Van 4 tot 13 februari ben ik op trainingskamp geweest naar Mallorca. De week is georganiseerd door WebTrainer, het instituut van Adrie van Diemen voor on-line trainingsbegeleiding van wielrenners en mountainbikers. Onder leiding van de coaches Richard van Ameijden en Camiel Dénis werkten de deelnemers een programma af ter voorbereiding op het nieuwe seizoen. Voor mij en enkele anderen was het programma wat zwaarder gemaakt om al in maart of april te kunnen pieken.
Met tochten van gemiddeld 120 km per dag met tussen de 1000 en 2500 hoogtemeters is een aardig programma afgewerkt. De eerste dag begon met een rustige duurtraining van 110 km bij een heerlijke temparatuur van 19 ºC. Mijn trainingsprogramma van de afgelopen maanden heeft er voor gezorgd dat het mij gemakkelijk af ging. De tweede dag stond er het eerste serieuze klimwerk op het programma. Driemaal de col de Soller op in hartslagzone 3. Vorig jaar lukte me dat met een gemiddelde snelheid van zo'n 13 km/u, nu was 16-17 km/u geen probleem, een aardige progressie.

Op donderdag stond de koningsrit op het programma: 152 km met 2300 hoogtemeters over de Puig Major en als spectaculairste stuk de afdaling naar Sa Calobra aan de kust en weer terugklimmen tot 900 meter. De omstandigheden waren wel fors veranderd: Op zeeniveau 5 ºC en op de Puig Major zelfs 0 ºC en een pak sneeuw. Desalnietemin de tocht uitgereden in tegenstelling tot de profs, waarvan er twee dagen ervoor slechts 22 finishten in de etappe van de ronde van Mallorca.

Een lang weekend sport

2010-02-18T08:31:00.000-08:00

Afgelopen weekend was het feest! Op zaterdag met drie sportmaatjes bij Outdoor Valley in Bergschenhoek meegedaan aan de Nederlandse selectie voor de Drambuie Pursuit in Schotland. Na een dagje mountainbiken, hardlopen, klimmen, survivalrun en wat teamgedoe kwamen we als winnaars uit de bus en mogen we begin mei Nederland vertegenwoordigen in een internationaal veld van outdoor malloten. De zondag stond er een testdag voor de grote hardtail test 2010 van Mountain Bike Plus Magazine op de rol. Het was wel een beetje afzien in de koude wind maar onze fotograaf Dennis Katinas heeft zijn 'rolletjes' weer lekker vol kunnen schieten. Maandag tot slot samen met Erik Boschman van MTB NoordWest 9 de vaste route van Geestmerambacht onveilig gemaakt. De keihard bevroren route was lastig te berijden waardoor het een mooie techniektraining is geworden. Zonder deze uitjes had ik vanwege de kou waarschijnlijk alleen maar weer binnen op de Wattbike gezeten (zoals vandaag :-).
Bas.

2010-02-11T11:57:00.000-08:00

Koudweer trainingen,

De start van de Absa Cape Epic komt steeds dichterbij. Het trainingsschema is al minimaal dus wat er staat moet ook echt uitgevoerd worden. Als vreselijke koukleum klim ik nu echt niet op de mountainbike. Gelukkig is daar de Wattbike! Bij Wattbike is men zo vriendelijk geweest om me te hulp te schieten. Om de fietsconditie optimaal op peil te brengen mag ik deze geweldige fietsergometer een tijdje gebruiken. Wat een mooi apparaat! Natuurgetrouw fietsen waarbij er een groot aantal meetwaarden beschikbaar zijn. Binnen fietsen wordt zo zelfs nog best leuk. Als fervente liefhebber van alles wat de menselijke beweging kan meten vermaak ik me uitstekend. Laat het buiten maar vriezen ik kom wel aan mijn kilometers !

GENESIS

2010-02-10T14:52:00.000-08:00

Aanleiding: Toeval bestaat niet, zegt men wel eens, maar toch... eind oktober 2009 worden Mountain Bike Plus-redacteuren Bas de Bruin en Gerko van der Graaf vrijwel gelijktijdig door hun fietsmaatjes gevraagd om deel te nemen aan twee van de meest ultieme en extreme mountainbike-evenementen ter wereld: de Absa Cape Epic en de TransAlp.
Stilte: 1 seconde!

Bedenktijd: 0,5 seconde!

Voorbereidingstijd: respectievelijk slechts enkele maanden (Cape Epic) tot anderhalf jaar (TransAlp)

Waarom: je bikeleven (als vakredacteur of bike-idioot) is eigenlijk niet compleet als je niet op zijn minst een keer een poging hebt gewaagd om een dergelijk huzarenstukje te voltooien!

En toen: ...werd het tijd om sportdromen te realiseren. Samen met de hele redactie van Mountain Bike Plus werd het plan op gepakt om anderhalf jaar lang een doorlopende serie artikelen te maken die allemaal met deze twee evenementen verbonden zijn.

Project Ultra Marathon Racing was geboren! We zijn direct stevig aan de slag gegaan met het regelen van materiaal, het verzinnen van artikelenseries en natuurlijk is Team Cape Epic direct aan het trainen gegaan.

Team Cape Epic 2010: bestaat uit Peter de Vaal en Bas de Bruim. Zij gaan tussen21 en 28 maart 2010 ruim 800 kilometer en ongeveer 16.000 hoogtemeters overwinnen in Zuid-Afrika. De race start in Diemersfontein en zal acht dagen later eindigen in Lourensfort. Beide plaatsen liggen vlakbij Kaapstad. De dagetappes lopen door prachtige natuurgebieden en privédomeinen die normaal gesproken niet open staan voor mountainbikers.

Team TransAlp 2011: Manni Niedermaier (Südtirol) en Gerko van der Graaf hebben iets meer voorbereidingstijd en komen pas tussen 16 en 23 juli 2011 in actie tijdens de 14e editie van de Craft TransAlp. Het exacte verloop van de race is nog niet bekend want het parcours wisselt jaarlijks; de start zal zoals gebruikelijk ergens in Zuid-Duitsland liggen en de finish in het Italiaanse Riva. De verkoelende duik in het Gardameer na de race staat hoog op hun verlanglijstje!

Not just racing: een uitdaging aangaan voor en onszelf daarmee in de ‘problemen’ brengen is
‘our idea of fun’. Maar we doen niet alleen onszelf een plezier. We willen ons initiatief deze keer ook nog enige zingeving meegeven. Daarom hebben we aan onze deelname een aantal goede doelen gekoppeld. Met de deelname aan de Absa Cape Epic proberen Peter en Bas via de
officiële Nederlandse TransFair foundation geld in te zamelen voor de Big
Tree Foundation in Zuid-Afrika. Manni en Gerko gaan aan de slag voor twee stichtingen die geld inzamelen voor onderzoek naar de bestrijding van kinderkanker.

So that's it: voor dit moment wel maar we zullen 1,5 jaar lang proberen deze blog te vullen met nieuwtjes, gadgets, leuke fimpjes, onze voorbereidingen, race tactics, de ups en downs, verslagen tijdens de races, materiaalmartelingen, the sweet smell of victory, kortom.. genoeg voer voor een lezenswaardige blog... follow us!